آخرین اخبار : 

۴-حفاظت و حمایت: واعظ کاشفی و صدور فرهنگ ایرانی- اسلامی/ نویسنده: کالین پوال میچل / مترجم: مصطفی لعل شاطری

چکیده[۱]:

      آغاز رنسانسِ ادبیات فارسی در قرن ۱۱-۱۰م/ ۴-۵ق. با ظهور فرهنگ دیوان­سالاری همراه

بود. حضور نخبگان نظامی، که معمولا از ترکان، در رابطه با طبقه اداری که معمولا از ایرانیان

بودند، غلبه داشت و به وسیله تقسیم جامعه نخبگان به (اهل شمشیر) و (اهل القلم) بیان

می­شدند. از جمله موضوعات مطرح در عصر تیموری انشاء می­باشد که معمولاً در رده ­بندی

محققان شرق شناسِ سنتی، انشاء به عنوان اثر ادبی در واقع طیف وسیعی از تعاریف را در

بر می­گیرد و به عبارتی ابزاری تلفیقی از بیان خلاق می­باشد که در مکاتبات دولتی و پیام­های

شخصی جلوه نمود. در عین حال، موضوعی که برداشت می­شد این بود که انشاء همچنان ابزار

آموزشی برای منشیان و مدیران دربار به شمار می­آمد. سوالاتی که در این بین مطرح است

عبارتند از: آیا در میان اهل قلم تیموریان- مدیران و دیوان سالاران مسئول اداره و نمایندگان

امپراتوری- انگیزه­ای برای استفاده از سبک انشاء در روشی مشابه وجود داشته­است؟ و آیا

مقامات صدارت تیموری در تنظیم، حفظ و اشاعه این مهم، به تولید کتاب­های راهنمای انشا نگاری

پرداختند؟ منظر ارزشمند برای پاسخگویی بر این پرسش­ها در مخزن الانشای کمال­ الدین ­حسین

واعظ کاشفی ارائه می­گردد. چنانکه مخزن الانشاءِ کاشفی به منزله تلاشی آگاهانه توسط یکی

از دیوان سالاران محقق و برجسته فارسی در هرات تیموری، نه تنها برای حفظ و ترویج میراث

فرهنگی فارسی کلاسیک از طریق انشانگاری، بلکه برای حفاظت و دفاع از نقش و جایگاه نخبگان

ایرانی -اهل قلم- در عصر رقابت­های قومی و رقابت بین ترک و فارس در آسیای غربی محسوب

می­گردید.

    کلیدواژه: تیموریان، واعظ کاشفی، مخزن الانشاء، اهل قلم، طبقه­ بندی اجتماعی.


[۱] . به علت عدم ذکر چکیده در مقاله، این متن از مقدمه مفصل نویسنده به ­وسیله مترجم استخراج گردیده و همچنین برای درک بهتر، بخش ­بندی­هایی با بهره ­گیری از عناوین مرتبط با توضیحات، در ساختار مقاله صورت پذیرفته­ است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *